Πάντοτε τα συναισθήματα σε μια συνέντευξη με ανθρώπους του ποδοσφαίρου, οι οποίοι έχουν να επιδείξουν και να πουν πολλά, είναι ανάμεικτα. Ο Πέτρος Πανόπουλος είναι η ζωντανή ιστορία του ΑΣ Λαμία, κι αυτό γιατί σημείωσε επιτυχίες εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, που άλλος από το νομό δεν πέτυχε. Ένας πραγματικός δάσκαλος του ποδοσφαίρου που μπορεί να μιλάς μαζί του για ώρες, με τις ιστορίες να σε συνεπαίρνουν. Μπορεί στο γήπεδο να ήταν ο τελευταίος θεματοφύλακας, για όσους τον ξέρουν όμως είναι καθαρός «επιθετικός». Ένας αυθεντικός άνθρωπος που τίμησε με τον καλύτερο τρόπο τη φανέλα της Λαμίας, δεν την εγκατέλειψε ποτέ όπως μας είπε, αλλά παρόλα αυτά σήμερα νιώθει πικρία…
«Το ’74 η Λαμία είχε 35.000 πληθυσμό και οι μισοί ήταν στο γήπεδο κάθε Κυριακή».
Πολλά χρόνια καριέρας. Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή που θυμάστε;
Δεν είναι μία, είναι πολλές. Θα ξεχώριζα την ισοπαλία της Λαμίας με 1-1 με τον Παναθηναϊκό στο Κύπελλο το ’65 και τον τελικό του Γουέμπλεϊ. Ανεπανάληπτη στιγμή. Δεν υπάρχουν λέξεις να το περιγράψω.
Ποια συναισθήματα σας διακατείχαν πατώντας το χορτάρι αυτού του γηπέδου, αγωνιζόμενος στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών;
Η υπευθυνότητα που είχαμε απέναντι στην ομάδα και τον ελληνικό λαό, αλλά και το δέος με το θέαμα των κερκίδων. 100χιλ. κόσμου ανέμιζαν σημαίες του Παναθηναϊκού και του Άγιαξ.
Στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» στο φιλικό 1-1 του ΠΑΟ με τη Ρεάλ.
Σίγουρα θα υπήρχαν και άσχημες στιγμές…
Πάντα υπάρχουν αγωνιστικά σε έναν τερματοφύλακα αφού είναι ο τελευταίος πύργος της ομάδας. Προπονητικά ήταν και οι τρεις στιγμές που ανέλαβα τη Λαμία και την έφτασα από χαμηλές θέσεις να διεκδικεί άνοδο. Και τις τρεις με έδιωξαν, ποτέ δεν την εγκατέλειψα.
Και φέτος σας έδιωξαν. Θέλετε να μας πείτε τι συνέβη;
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ καθόλου σ’ αυτό. Όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν. Νιώθω όμως απέραντη πικρία. Και να ξέρετε κάτι που δεν το έχω ξαναπεί: Πηγαίνοντας από τη Λαμία στον Παναθηναϊκό κι από τον Βύζαντα στη Λαμία δεν έβαλα χρήματα στην τσέπη μου. Όλα η Λαμία.
Από τη διοίκηση ωστόσο ακούσαμε ότι τα αποτελέσματα ήρθαν από τύχη και ότι η ομάδα θέλει δουλειά.
Αυτό ας το κρίνει ο κόσμος…
ΑΣ Λαμία 1967: Όρθιοι από αριστερά: Καρανικόλας, Πανόπουλος, Μακρής, Δρούκας, Βελλής, Γουργιώτης. Καθιστοί από αριστερά: Ντεσιμόνε, Μαυρίκος, Γιαννέλος, Τραχανάς, Αργυρίου.
Τη Λαμία την ξέρετε κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Τι φταίει και συνεχώς κινείται από την κακομοιριά στη μιζέρια και δεν σηκώνει κεφάλι;
Το πρόβλημα ήταν ανέκαθεν διοικητικό. Από τότε που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα. Την απόδειξη την έχετε μπροστά σας. Κατά διαστήματα παρουσιάζονταν άτομα και όχι συμβούλια. Βέβαια και στους δέκα προπονητές ο ένας ήταν αξιόλογος.
Τόσα χρόνια σημειώσατε αξιοπρόσεκτες επιτυχίες τόσο ως ποδοσφαιριστής, όσο και ως προπονητής. Πως νιώθετε κοιτώντας πίσω;
Νιώθω ένας απ’ τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στο ποδόσφαιρο για την πόλη και το νομό.
Κι αυτό γιατί τα ζήσατε όλα;
Πάτησα στα καλύτερα γήπεδα του κόσμου. Γνώρισα και συναναστράφηκα διάσημους ανθρώπους. Μακάρι και τα νέα παιδιά να βρεθούν στη θέση μου και να κερδίσουν πολλά περισσότερα από εμένα.
Ποια συμβουλή θα δίνατε στα νέα παιδιά;
Να πηγαίνουν στο γήπεδο και να επιζητούν να κάνουν προπόνηση προκειμένου να γίνουν καλύτεροι και όχι να περάσει η ώρα κι η μέρα. Για να γίνεις πολύ καλός ποδοσφαιριστής χρειάζονται ατομικές, οικογενειακές και κοινωνικές θυσίες.
Δημοσίευμα της 1ης Αυγούστου 1969.
Ήσασταν ο πρώτος τερματοφύλακας στην ιστορία της Λαμίας. Πως ήταν τα πράγματα τότε ποδοσφαιρικά; Απέφερε κάτι το ποδόσφαιρο; Σήμερα βλέπουμε να ξοδεύεται γύρω απ’ αυτό πακτωλός χρημάτων.
Τίποτα δεν απέφερε. Παίζαμε σαν οικογένεια. Ήμασταν φίλοι πρώτα απ’ όλα. Αγωνιζόμασταν για τη φανέλα και τα χρώματα της ομάδας κι όταν φέρναμε ακόμη και ισοπαλία, πράγμα δύσκολο τότε, νιώθαμε ντροπή και πίκρα. Γυρίζαμε στα σπίτια μας απ’ τα σοκάκια για να μην συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους φιλάθλους.
Το ποδόσφαιρο ανά τις δεκαετίες εξελίχθηκε. Σε ποιους τομείς ξεχωρίζει το σημερινό απ’ τα δικά σας ποδοσφαιρικά χρόνια;
Και στο Γουέμπλεϊ ξεχώριζες τη διαφορά. Ο Άγιαξ έπαιζε τότε το σημερινό ποδόσφαιρο κι αυτό τα λέει όλα. Σήμερα έχει αλλάξει και η τακτική αλλά και η ταχύτητα, η οποία όμως δημιουργεί πολλά λάθη στο παιχνίδι. Τότε ξεχώριζαν λίγες ομάδες, σήμερα πολλές είναι αυτές που διαθέτουν τεχνική.
Διατηρείτε επαφές με τους παλιούς σας συμπαίκτες;
Με όλους τους συμπαίκτες μου απ’ όλες τις ομάδες.
1987: Ρίνους Μίχελς - Πέτρος Πανόπουλος…
Πως ήταν για ένα νέο παιδί να αφήσει την επαρχία και να υπερασπιστεί τα τέρματα του Παναθηναϊκού;
Αναπάντεχο και απρόσμενο. Ήρθε όμως μέσα από σκληρή δουλειά και να ξέρετε ότι τότε οι δημοσιογράφοι, που με ανακήρυξαν καλύτερο τερματοφύλακα, δεν διαφήμιζαν. Ότι έβλεπαν το έγραφαν. Μετά το 0-0 με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη ο δημοσιογράφος που το κάλυψε έλεγε «που είναι οι εκλέκτορες της Εθνικής να καλέσουν αυτό τον τερματοφύλακα;». Και δεν τον ήξερα τον άνθρωπο…
Τι θα ευχόσασταν σήμερα στην ομάδα της Λαμίας;
Να βρεθούν παράγοντες με μυαλό. Παίκτες, και πολλοί καλοί μάλιστα, υπάρχουν. Φιλάθλους έχει η Λαμία τους οποίους έχουν απομακρύνει. Ξεκάθαρες κουβέντες. Το ’74 η Λαμία είχε 35.000 πληθυσμό και οι μισοί ήταν στο γήπεδο κάθε Κυριακή. Σήμερα έχει 100χιλ. και τους παρακαλάνε να πάνε. Ξέρετε πότε θα πάει ο κόσμος στο γήπεδο ξανά; Όταν οι διοικούντες βάλουν πρώτα την ομάδα και μετά το «εμείς».
1987: Προπόνηση στον Δημήτρη Σαραβάκο.
Ο Πέτρος Πανόπουλος γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1944 στη Λαμία. Το 1960 υπέγραψε στην Παλλαμιακή πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση ως αριστερός μπακ. Με τους «κιτρινόμαυρους» αγωνίστηκε δύο χρονιές στη Β’ Εθνική και δύο στην Α’ κατηγορία Φθιωτιδοφωκίδας. Με τη συνένωση Λαμιακού – Παλλαμιακής, και τη μετονομασία σε ΑΣ Λαμία το 1964, γίνεται ο πρώτος τερματοφύλακας που υπερασπίζεται τα γκολπόστ των «κυανόλευκων». Οι εκπληκτικές του εμφανίσεις γίνονται η αιτία να κληθεί πολλές φορές στην Εθνική Νέων και αργότερα στην Εθνική Ενόπλων. Το 1968 κατόπιν ψηφοφορίας των αθλητικογράφων ανακηρύσσεται ο καλύτερος τερματοφύλακας στη Β’ Εθνική και ένα χρόνο αργότερα τον διεκδικούν Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ, για να καταλήξει τελικά στο «τριφύλλι». Πρώτη του εμφάνιση με την «πράσινη» φανέλα στο ΠΑΟ – Ολυμπιακός Λευκωσίας 3-0.
Π.Πανόπουλος, Α. Σταματόπουλος, Κ.Βαζέχα και Δ.Σαραβάκος με το Κύπελλο Ελλάδας του 1990.
Το 1971 αποτελεί μέλος της θρυλικής ομάδας του Φέρεντς Πούσκας που παίρνει μέρος στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τον Άγιαξ. Το 1971 παραχωρείται ως αντάλλαγμα στον Βύζαντα Μεγάρων για τη μεταγραφή του Σάκη Κουβά και συμμετέχει ξανά στη Β’ Εθνική. Το 1973 επανέρχεται στη Λαμία και ένα χρόνο αργότερα μεταγράφεται στα Χανιά όπου παρέμεινε ως το 1978, όταν κρεμάει τα γάντια του. Το παιχνίδι της ζωής του το πραγματοποιεί με τη Λαμία απέναντι στον Παναθηναϊκό στις 5 Απριλίου 1965 για το Κύπελλο (1-1, παράταση 5-1), κατεβάζοντας κυριολεκτικά τα ρολά. 15.000 θεατές των αποθεώνουν στο τότε ΕΑΚ. Μεγαλύτερη ποδοσφαιρική στιγμή η κατάκτηση του νταμπλ με τον Παναθηναϊκό το 1970.
«Στα πόδια του καλύτερου σέντερ φορ που πέρασε ποτέ απ’ την Ελλάδα, Κώστα Νεστορίδη», όπως ο ίδιος μας είπε.
Λαμπρή και η προπονητική του καριέρα με αξιοπρόσεκτες επιτυχίες: Αναγέννηση Άρτας, Καλλιθέα, Ταμυναϊκός, Αλιβέρι, Αγ. Παρασκευή Αθηνών, Στυλίδα, Παλλαμιακή, Ολυμπιακός Αγ. Θεοδώρων. Για τέσσερα χρόνια υπήρξε προπονητής τερματοφυλάκων στον Παναθηναϊκό και γυμναστής, ενώ δεν θα μπορούσε να μην κοουτσάρει κατά καιρούς τη μεγάλη του αγάπη, τη Λαμία, μη μπορώντας ωστόσο τις περισσότερες να τελειώσει το έργο του γιατί δεν τον άφησαν…
1970: Μ.Δομάζος, Π.Πανόπουλος και Α.Αντωνιάδης εισέρχονται στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Δημοσίευμα της 1ης Αυγούστου 1969.
Περισσότερα... »
